Buharlı bakışlarda bulduk hepimiz aradıklarımızı katran gecelerde. Puslu sonbaharın ılık akşamlarında kulak memelerimizin arkalarına bir dokunup bir yok olan kaçak esintilerde. Heyecanlanmak istediğimiz günlerde, yaz veya kış. Hep bağlanmak istedik, hep kaçmak, uzaklaşmak ama aslında güçlenmek.

Nicedir bu sorunun yanıtını arıyorum.
Kendi içimde...
Aslında bu sorunun yanıtı, bize kimin sonuca ulaşacağını da gösteriyor.
Belki de herkesin kafasındaki yegane soru bu.
"Biz kaç kişiyiz?"
Hatta sormaya devam ediyorum:
Çoğunluk muyuz?
Yoksa artık az mı kaldı bizden ?
Devir değişti mi ?
Ülke bizim gibi düşünenlerden kurtulacak mı?
Ben çoğunlukta hatta çok, çok ,çok çoğunlukta olduğumuzu düşünenlerdenim.
Çünkü neden hükümet olunmasına rağmen iktidar olamayanların en iyi açıklaması budur.
Giderayak başlayan gerginliğin,bu sinirin,basit hadiseler karşısında bile gösterilen aşırı tepkilerin sebebi de budur.
Ben kendi içimde bu soruların yanıtları ile bir açıklama yaratmaya çalışırken ancak henüz yazmazken sağolsun küfürbaz bir okuyucumuz beni kendime getirdi.
Daha öncede söylediğim gibi küfür içerikli yorumları siteye taşımamaya özen gösteriyoruz.Küfürün hedefi kim olursa olsun.
Ancak bu saygıdeğer (!) yorumcumuzun cinsel içerikli isteklerini sıraladığı görüşleri haricinde ciddiye alınacak bir sorusu vardı.
"Siz kaç kişisiniz?"
Demek ki yalnız değildim.
Küfürleri ayıkladıktan sonra en hafifinden şöyle diyordu bu sevgili (!)okuyucumuz:
"Yazılarınıza başladığınızdan beri takip ediyorum,ama şöyle bir hesapladım,toplam 20 bin kişi bile yok saçmaladığınız yazılarınızı okuyan"
Saçlayıp saçmalamadığımın takdiri bir yana ,evet şimdi bu soruyu ben de sormak istiyorum.
"Biz kaç kişiyiz?"
Türkiye de Atatürkçüyüm diyecek,laik, demokratik, cumhuriyet ilkelerini savunacak,kaç kişi var?
Gerçekten iddia edildiği gibi az mı sayımız?
Gerçekten biz geri kafalı mı kaldık?
Bir zamanlar yedi düvele meydan okuyan ve ilmi hür ,irfanı hür nesiller yetiştirmek isteyen,yaptığı mücadele ile tüm dünyada, Mısır'dan Hindistan'a ezilmiş toplumlara umut ışığı olan bu devrimin çocukları artık nesiller içinde kayıp mı oldu?
Atatürk devriminin sonunu mu yaşıyoruz?
Yoksa karşı devrim isteği içindekiler kuvvet uygulayarak,psikolojik savaş yöntemleri ile safları mı dağıtmaya çalışıyor?
İnancımızı ,devrimi tazeleme ihtiyacı içinde miyiz?
Yoksa baskı altında çözülecek miyiz?
Bu saygıdeğer (!) okuyucumuz beni yeniden bu soruları sormaya, yanıtlarını aramaya sürükledi.
Çünkü açıkçası bu siyasetin kısa,orta ve uzun dönemde farklı sonuçları olacağını düşünenlerdenim.
Kısa dönemde sevinenlerin orta ve uzun vadede yeniden hüsrana uğrayabileceğinden endişeliyim.
Çünkü ihtiyacın yalnızca bir iktidar değişikliği değil, bir anlayış değişikliği olduğunu düşünenlerdenim.
Çünkü hükümetin yeni sahiplerinin eski alışkanlıkları sürdürmeyecek,yeni bir zihniyet ama gerçekten yeni bir zihniyet ile görev yapmak zorunda olduklarına inanıyorum.
Çünkü gerçek değişim yaşanmazsa, hükümetin değişmesinin aslında hiçbir şeyi değiştirmeyeceğine,bir sonraki raunda kadar kuvvet toplanmasına yarayacağına inanıyorum.
Türkiye'nin ikinci bir karşı devrim girişimine artık tahammülü yok diye düşünüyorum.
Çünkü eski Türkiye'nin artık üzerindeki tozu silkeleyip,devrimin tazeleyen gömleğini giymesi gerektiğine,eskittiği,yıprattığı,kötüye kullandığı tüm erdemlerine hakettiği saygıyı göstererek yepyeni,taptaze,güçlü,kararlı bir kaptanlıkla istim basması gerektiğine inanıyorum.
İşte bu yüzden inancımızı tazelememiz gerek.
İşte bu yüzden ne çok olduğumuzu anlamamız gerek.
Ben bana küfür ederek ben ve benim gibileri karamsarlığa sürüklemeye çalışan ve gerçekten,gerçekte ne düşündüğünü anlayamadığım,neye inandığını çözemediğim,neden gerçekleri görmekten kaçtığını bilemediğim bu zihniyete bir yanıt verilmesi gerektiğini düşünüyorum.
Bu yazının okunma sayısı belki onlara en iyi yanıt olacaktır.
Cumhuriyet çocuklarının sayısını belirleyecek kişi elbette ne o okuyucu, nede benim yazılarımın okunma hiti.
Ancak sizden ricam bu yazının çok okunmasını sağlayın.
Sayımızın ne kadar olduğunu düşünüyorsanız o kadar okunmasını sağlayın.
20 bin mi 50 bin mi 100 bin mi yoksa altmış milyon muyuz herkes görsün.
Her bir hit saflarımıza çakılan bir çivi gibi maneviyatımızı kuvvetlendirecek.
Her bir hit buradan yola çıkıp, Türkiye'yi yenilemek isteyen milyonlara kuvvet verecek.
Buradan size çağrıda bulunuyorum.
Bu yazının azaldığımızı düşünenlere bir yanıt olmasını sağlayın.
Sayımızın ne çok olduğunu gösterin.
İnanıyor ,bekliyorum.

Kerimcan KAMAL

Gönlümle baş başa düşündüm demin;
Artık bir sihirsiz nefes gibisin.
Şimdi tâ içinde bomboş kalbimin
Akisleri sönen bir ses gibisin.

Mâziye karışıp sevda yeminim,
Bir anda unuttum seni, eminim
Kalbimde kalbine yok bile kinim
Bence artık sen de herkes gibisin.
...
Nazım Hikmet

O: Çok iyisin sen, beni hak etmediğim kadar sevdin, fazla seviyorsun, sevgin fazla geliyor, özgür olmalıyım. Benim istediğim kadar sevmelisin beni, istediğim kadar kalmalısın benimle, beni en sevdiğin saatte, çekip gitmeliyim, okyanusun kıyısında dalgaları düşlerken sen ve ellerin bomboşken; gözlerinde, ben gittiğim yerde... Güzeldi her şey, sen çok özeldin. Yeni bir başlangıç, ilk heyecanlar için sabırsızlanıyorum. Ne kadar harika oluyor. Yaşam bu, kaç tane yeni başlangıcım olursa o kadar mutlu olacağım. Küçük bir hata yapıyorsun, zor olmayı unuttun sen.

Özel İnsan: Mutluluğu hak ediyorsun, dilerim bulacaksın. Bu kadar basit işte sevmek. Bunları sana söylediğimde beni daha çok seveceksin; ama ben çoktan gittiğim yerde olacağım. Öğrenemeyeceğim tek şey; sevildiğim kadar sevememek. Hep fazla, hep çok, hep bilmediğim okyanus kadar derin.

*Yok öyle bir şey.

***
Yağmur Kaçağı

Elimden tut yoksa düşeceğim  
yoksa bir bir yıldızlar düşecek  
eğer şairsem beni tanırsan  
yağmurdan korktuğumu bilirsen  
gözlerim aklına gelirse   
elimden tut yoksa düşeceğim  
yağmur beni götürecek yoksa beni  
geceleri bir çarpıntı duyarsan  
telaş telaş yağmurdan kaçıyorum  
Sarayburnu'ndan geçiyorum  
akşamsa eylülse ıslanmışsam  
beni görsen belki anlayamazsın  
içlenir gizli gizli ağlarsın  
eğer ben yalnızsam yanılmışsam  
elimden tut yoksa düşeceğim  
yağmur beni götürecek yoksa beni.   

-=-
Attila İlhan

Yağmur tutma ellerimden, tutma! düşmeliyim, düşürülmeden...

Merhabalar,

Düşünülecek ne kadar çok şey varken, aklımın takılıp, içimin karardığı bir konu üzerinde birkaç şey paylaşmak istedim sizlerle.

Gerçi konu demek ne kadar doğru olur bilemiyorum, defalarca tartışılan, konuşulan ve aynı ülkede yaşayan farklı beyinler farklı düşünceler.

Öncelikle yaşadığım bir olayı aktarayım sizlere.

Yıllardır evimden çıkıp yürüyüş ya da alış veriş için geçtiğim yolda bir otobüs durağı vardır, yanında da bir telefon kulübesi, cep telefonlarımızın olmadığı, bir çoğumuzun bilmem kaç kontörle özgür olmadığı yıllar.

Durakta bir sürü başı örtülü İmam Hatip Liseli öğrenci, telefon kulübesinin önünde hep aynı topluluk, kikir kikir, biri telefon ile görüşürken diğerinin ahizeden gelen sesleri duyma çabası, arkadakilerin de başörtülerini çekiştirip kendilerince geliştirdiği fantastik bir oyun, örtülerin altındaki saçların birkaç dakikalığına özgür kalıp durağın selamlık bölümündeki öğrencilerine kur yapma taktiği. Haremlikteki eğlence evlere şenlik. Hep bu sahnedir okul çıkışında yaşanan. Birde evimizin üst tarafındaki koruda, ağaçların arasında yaşananları ben yapmadım okul yıllarımda.

Şahit olduğum birçok olaydan sonra, bir gün yine aynı saatlerde o durağın önünden geçerken, kızlardan birinin bana dönerek, bu ve buna benzer lafları defalarca işittiğim cümlelerinden birini kuruyor:

-Şuna bak utanmıyor hiç başı açık gezmeye! (sabır taşı kırılıyor)
-Başım açık? Utanmak? Bana bakın! Ben sizler gibi korularda kırıştırmıyor, telefonda sevgililerimi arayıp kikirdemiyorum, evet başım açık, bu lafları bir daha duyduğumda sizlerden birinin başını açıp sonsuza dek kapatmamayı düşünüyorum!

Bu defa selamlık bölümünde bir kahkaha kopuyor, haremliktekilerin bazılarının yüzleri kızarıyor, diğerlerinden zaten beklemiyorum, umarım mesaj yerini bulmuştur diyerek devam ediyorum yoluma, diğer günlerde sadece sırıtmalarla karşılaşıyorum.
Şimdilerde bakıyorum, yine başörtülü bir çok bayan, ama son derece moderniz.
Benim bile giymeye cesaret edemeyeceğim, daracık etekler, neredeyse transparan gömlekler, ah ama hakkını yemeyelim, başörtümüz üzerimizdekilerle renk uyumu içinde dans ediyor.

Anlamıyorum, evet anlamıyorum! Bir şeyleri yapıyorsak neden hakkını veremiyoruz. Anlamak istediğimde şundan doğuyor. Madem sen tam manasıyla kapanmayacaksın, açık olan insanları neden yargılıyorsun. Değil midir, “insanları dinleri, giyinişleri, ibadet şekillerine göre yargılamayacaksın” doğru olan?
Ben senin başını açman, ya da gereğince örtünmen konusunda ikaz etmiyorsam sen bana neden açıksın diyebilme cesaretini nereden buluyorsun? Ben sana bak açık ayakkabı da giymişsin e oluyor mu böyle? Diyor muyum ..

Sonra neden üniversitelere türbanlı giremiyoruz biz deniyor. Şekilcilik yapar, onun bunun inancına laf yetiştirirseniz bu böyle de devam edecek gibi.
Yurt dışındaki üniversitelerde Hintli bir bayan öğrenci baş örtüsüyle okula girerken, neden ülkemizde hala bu tartışma sürüyor. Çünkü dışarıda şekilcilik yok, başkasının hayatına, giyim tarzına karışmak, yargılamak yok. Herkesin inancı kendi içinde, ibadeti kendisi ile Allah arasında. Sen başını örterken o giydiğin etekle beni mi kandıracaksın yoksa Allah’ımı?

Ve ben neden İmam

Hatip Lisesi’nin içindeki Atatürk’ün büstünü her gördüğümde bir damla yaş süzülüyor yüreğime doğru. O büstün kirliliğini, ona verilmeyen değeri, ne kadar temizleyebilirim ki ben suyla ve ellerimle, yetkililerin derin uykusu, ailelerin zorla kapatıp okullara yolladığı nice insan, hangisi yüreğinden, içinden gelerek örtüyor o başını? Kaç tanesi?

...

Atatürk Diyor ki;

`Her fert istediğini düşünmek, istediğine inanmak, kendine mahsus siyasi bir fikre sahip olmak, seçtiği bir dinin icaplarını yapmak veya yapmamak hak ve hürriyetine sahiptir. Kimsenin fikrine ve vicdanına hakim olunamaz.

Büyük dinimiz çalışmayanın insanlıkla hiç ilgisi olmadığını bildiriyor. Bazı kimseler çağdaş olmayı kâfir olmak sayıyorlar. Asıl küfür onların bu zannıdır. Bu yanlış tefsiri yapanların maksadı İslâmların kâfirlere esir olmasını istemek değil de nedir? Her sarıklıyı hoca sanmayın, hoca olmak sarıkla değil, dimağladır.

Biz cahil dediğimiz zaman, mektepte okumamış olanları kastetmiyoruz. Kastettiğimiz ilim, hakikati bilmektir. Yoksa okumuş olanlardan en büyük cahiller çıktığı gibi, hiç okumak bilmeyenlerden de hakikati gören gerçek alimler çıkabilir.`

Hz. Muhammed Diyor ki;

`Allah Tatbiki Kolay Bir Din Emrediyor:
Müslümanlık prensip olarak tatbiki kolay bir dindir. Kimse dinin emredilen bütün isteklerini kusursuz tatbik etmeye kalkmasın, yoksa ağır bir yüke tahammül etmeye mecbur kalır, netice itibariyle elden geleni yapmak kaydıyla mâkul bir ölçüde kalmak lâzımdır.`

`Herhangi bir konuda, herhangi bir âyete ya da hadise dayanmayan bir biçimde, 'bu iş şöyledir veya böyledir' şeklinde verilen hükümler; yahut geleceğe dönük bir biçimde 'Allah şöyle yapar' gibi verilen indî hükümler; genellikle hep bizim 'hayâlimizdeki ilâha' dayanan indî hükümlerdir! Ve bunlardan dolayı da pişman olmamız büyük bir ihtimal mukadderdir!

Öyle ise...

Önce, 'hayâlimizdeki TANRIYI' bir yana koyup, 'Âlemlerin Rabbı ALLAH'ı öğrenmek mecburiyetindeyiz!
Aksi takdirde cehâletimizin bize vereceği zararları şu dünya hayatında idrâk etmemize asla imkân olmaz.

Ne olursa olsun; kimse hakkında bir hüküm vermeyelim ve 'Yaptığının neticesine kendisi katlanacaktır. Hüküm Allah'a aittir' diyerek kişisel yorumları terk edelim.
Zâten, biz başkalarını yargılamak için değil. Allah'ı bu dünya hayatında bilmek ve onun yarattığı âlemleri, kanunları, sistemleri idrâk edip, gereğini yaşamak ve ölüm ötesi yaşama hazırlamak için varız!
Hz.Rasûlallah

İzindeyiz Atam! Ama ülkemde eskisi gibi söylenmiyor İstiklal Marş’larımız.
Yağmur rehber oluyor Atam’ın göz yaşlarına damlıyor yüreğime.

O da biliyor.

Birazdan yine geçeceğim o duraktan, telefon kulübesinin yerinde cep telefonlu özgür insanlar, yine aynı okulun öğrencileri, aynı beyinler ..

Elime detarjanı ve suyu alıp, Atatürk büstünü değil, o beyinleri ve o beyinleri örtmeye zorlayan ailelerin düşüncelerini yıkama arzusu var kovamın içinde.
Bu arzuyla geçişim ilk olmayacak, kim bilir kaç defa daha geçeceğim o yoldan.
Biliyorum ki elimi kovaya daldırdığım gün, onların da eline 'yobaz aromalı' bir sünger tutuşturmuş olacağım.

Hiç umulmadık bir anda, hiç beklemediğiniz şeyler, tarif bile edemeyeceğiniz kadar büyük mutluluklar dikilir karşınıza.

Şimdi ben nasıl yazarım bilmiyorum, kimi görsem sarılmak, durduk yerde çığlıklar atmak istiyorum.

Zamanı gelince çığlığın; duyarsınız elbet buradan.

Her zaman olduğu gibi ben üstü kapalı şeyleri sereyim gözlerinize, okuyun okuyun anlamayın, anladıklarınız zaten bir gün bir şekilde yaşayacaklarınız, yaşadıklarımız.

 Her şeye kahrederken, tam nedir bu dünyanın saçmalıkları derken öyle bir şey gelir ki başınıza, aman Allah’ım!

Çok sabırsızım arkadaşlar çok, öyle sevinçli ve öyle mutlu, belki hayatımın ilk büyük sevinci bu. Hani böyle olaylar vardır, bitmiş ilişkiler, ayrıldığınız iş vb. zannedersiniz ki dünyanın sonu! Değildir, olmayacaktır da. İyi ki bitmiştir, iyi ki ayrılmışsınızdır işinizden, yeni fırsatlar, yeni şanslar için açılmış kapıdır o en son kapananın ardından.

Üzülmemek lazım hiçbir şeye, elbette o anı yaşarken bünyeniz tamamen duygusalsa kaldırmak zordur ama yarın göreceksiniz ki, “iyi ki” ile başlayan bir cümleniz mutlaka olacak. Ve hiç umulmadık bir olaya girdiğinizde bak bitmeseydi bu anı yaşayamayacaktım diyeceksiniz.

Emin olun diyeceksiniz.

Böyle bir şey bu hayat.

Ufak tefek şeylere hele hiç üzülmeyin, o kadar çok karşılaşırsınız ki, ve her birinde içiniz haddinden fazla acırsa, daha büyüklerine tahammül kalmaz, derman kalmaz.

”Gülüp geçmek” mevzusu, bunun da bir yaşı var galiba, bu zamana kadar yapamadıklarımdan biriydi, aniden gelen bir erdem sanki, gülecek ve geçeceksiniz, ne çok gülünç şey var hayatımda ve ben nasıl izin verdim tüm bunlara, şimdi sadece gülüyorum.

Sizi kaybedenleri düşünün bir de, bunlar zaten hep kendileri için sizinle olmuşlardır. Gönderin giderler, seyrederler sonra ardınızdan, ama kapasiteleri elvermez kaybeden olduklarını anlamalarına, öylece bakarlar.

Ay! böyle iç gıcıklayan bir şarkı kulaklarımda şimdi, çok güzel şeyler olacak, çok …

İpucu mu? Zaman diyorum sadece, çok değil, az, az, daha az.

Ayyyyyyyyyyy!

Hayat: Ne büyüksün sen… ya olmazsa? olmasın varsın;

İSTEMEKTE GÜZEL.. :)